Σύνδεση στην Πραγματική Ζωή
Στη Bonding Nest δεν μιλάμε για τη γονεϊκότητα ως θεωρία.
Μιλάμε για τη γονεϊκότητα όπως πραγματικά βιώνεται.
Σε πραγματικά σπίτια. Σε πραγματικά σώματα. Σε πραγματικές στιγμές.
Η Βίκυ είναι μέλος της ομάδας μας, μητέρα και επαγγελματίας με βαρηκοΐα, που
ισορροπεί ανάμεσα στη δουλειά και τη μητρότητα σε έναν κόσμο που δεν είναι πάντα
σχεδιασμένος για εκείνη.
Η οπτική της δεν είναι απλώς σημαντική. Είναι απαραίτητη.
Γιατί η σύνδεση δεν χτίζεται σε ιδανικές συνθήκες.
Χτίζεται μέσα στην πραγματική ζωή.
Συνέντευξη
- Πώς μοιάζει μια τυπική μέρα για σένα και τι είναι αυτό που οι άλλοι δεν
βλέπουν;
Η καθημερινότητά μου μοιάζει σε πολλά με των περισσότερων γονιών, αλλά έχει και
κάποιες επιπλέον προσαρμογές που δεν φαίνονται.
Η νύχτα είναι ίσως το πιο απαιτητικό κομμάτι. Το να “ακούσεις” το παιδί που κλαίει δεν
είναι δεδομένο. Κι όμως, πολλές φορές νιώθω ότι το ένστικτο λειτουργεί πιο δυνατά,
ξυπνάω λίγο πριν καν κλάψει. Παράλληλα, βασίζομαι πολύ στην τεχνολογία: baby
monitor, ειδοποιήσεις στο smartwatch… πράγματα που για άλλους είναι βοηθητικά, για
μένα είναι απαραίτητα.
Το πρωί ξεκινά η ρουτίνα μας και πάμε σχολείο. Εκεί υπάρχουν μικρές στιγμές που οι
άλλοι δεν βλέπουν, όπως το άγχος αν θα καταλάβω κάποιον που μου μιλάει γρήγορα
ή χωρίς να με κοιτάει. Συχνά χρειάζεται να εξηγώ ότι είμαι βαρήκοη. Είναι κάτι απλό για
μένα, αλλά παραμένει μια επανάληψη μέσα στη μέρα.
Στη δουλειά και στην επικοινωνία με τον παιδικό, η τεχνολογία βοηθά πολύ. Τα
μηνύματα κάνουν τα πράγματα πιο άμεσα και ξεκάθαρα, και είμαι τυχερή που υπάρχει
κατανόηση.
Στο σπίτι, η καθημερινότητα είναι γεμάτη κίνηση, παιχνίδι και… αποκωδικοποίηση. Με
ένα παιδί 1,5 έτους, πολλές φορές προσπαθούμε να καταλάβουμε τι θέλει. Υπάρχουν
στιγμές που μπορεί να μην καταλάβω αμέσως τι λέει και να της ζητήσω να το
επαναλάβει. Εκεί χρειάζεται ευαισθησία για να μη νιώσει ότι δεν την καταλαβαίνουν.
Αυτό που οι περισσότεροι δεν βλέπουν είναι ότι πίσω από μια “κανονική” μέρα υπάρχει
συνεχής εγρήγορση, προσαρμογή και προσπάθεια.
Αλλά και πολλή, ουσιαστική σύνδεση. - Ποιες δυσκολίες αντιμετωπίζεις ως μητέρα που οι άλλοι θεωρούν δεδομένες;
Από την αρχή υπήρχαν σκέψεις που για άλλους δεν υπάρχουν καν. Θυμάμαι πριν τη
γέννα να αναρωτιέμαι αν θα μπορώ να φοράω τα ακουστικά μου στην καισαρική για να
ακούσω το μωρό μου.
Οι πρώτες μέρες, ειδικά οι νύχτες, ήταν απαιτητικές. Το να κοιμηθώ χωρίς ακουστικό δεν
ήταν επιλογή.
Στην καθημερινότητα υπάρχουν πιο «αθόρυβες» προκλήσεις. Για παράδειγμα, το να
καταλάβω αν το παιδί είναι βραχνιασμένο ή αρχίζει να αρρωσταίνει. Εκεί βασίζομαι
περισσότερο στην παρατήρηση, την επαφή και στους ανθρώπους γύρω μου.
Ακόμα και τα παιδικά τραγούδια μπορεί να είναι πρόκληση, πολλά δεν έχουν
υπότιτλους ή σωστό συγχρονισμό. Έτσι βρίσκω άλλους τρόπους να συμμετέχω: με
ρυθμό, κίνηση, επανάληψη.
Και υπάρχουν στιγμές, όπως στη θάλασσα χωρίς ακουστικά, που χάνω κάποιους
ήχους. Εκεί επιλέγω να εστιάζω σε αυτό που βλέπω, σε αυτό που νιώθω, στη στιγμή.
Τελικά, η μεγαλύτερη πρόκληση δεν είναι η βαρηκοΐα…
Είναι ότι ο κόσμος γύρω μας δεν είναι πάντα σχεδιασμένος με αυτήν στο μυαλό. - Πώς έχει επηρεάσει αυτή η εμπειρία τον τρόπο που συνδέεσαι με το παιδί σου;
Νιώθω ότι με έχει μάθει να μην αντιδρώ άμεσα και έντονα, αλλά να δίνω χώρο. Να
περιμένω λίγο πριν παρέμβω.
Η οπτική και σωματική επαφή είναι βασικό κομμάτι της επικοινωνίας μας, το βλέμμα,
το άγγιγμα, η παρουσία.
Έχω αρχίσει να της μαθαίνω και απλές λέξεις στη νοηματική, όπως “γάλα” και “αγκαλιά”,
που ήδη χρησιμοποιεί.
Πολλές φορές νιώθω ότι καταλαβαίνω τι χρειάζεται πριν καν το εκφράσει.
Και αυτή η σύνδεση χτίζεται καθημερινά, με μικρές στιγμές. - Σε έναν κόσμο που τρέχει, πώς διαχειρίζεσαι τη γονεϊκότητα, τη δουλειά και τα
όριά σου;
Ζούμε σε έναν κόσμο που ζητά τα πάντα άμεσα.
Αλλά η γονεϊκότητα δεν λειτουργεί έτσι.
Έχω μάθει να βάζω ρυθμό που να σέβεται τις αντοχές μου. Δεν προσπαθώ να τα κάνω
όλα ταυτόχρονα ή τέλεια.
Δίνω προτεραιότητα στη σύνδεση με το παιδί μου και στη δική μου ηρεμία. Γιατί ξέρω
ότι όταν εγώ είμαι καλά, μπορώ να είμαι πραγματικά παρούσα.
Στη δουλειά οργανώνομαι με τρόπο που να με υποστηρίζει, όχι να με εξαντλεί. Και έχω
αποδεχτεί ότι το “όχι” είναι μέρος της φροντίδας, και προς τους άλλους, αλλά και προς τον εαυτό μου.
Δεν χρειάζεται να προλαβαίνουμε τα πάντα.
Χρειάζεται να είμαστε παρόντες σε αυτά που έχουν σημασία. - Τι θα ήθελες να καταλάβει περισσότερο ο κόσμος για τη γονεϊκότητα όταν
υπάρχει αναπηρία;
Ότι δεν είναι λιγότερη. Είναι διαφορετική.
Δεν μας λείπει η ικανότητα να συνδεθούμε με τα παιδιά μας.
Συχνά, την προσεγγίζουμε με περισσότερη πρόθεση, επίγνωση και ευαισθησία.
Ως βαρήκοη μαμά, έχω μάθει να επικοινωνώ με πολλούς τρόπους,με το βλέμμα, το άγγιγμα, την παρουσία. Και αυτό δημιουργεί μια πολύ βαθιά μορφή σύνδεσης.
Υπάρχει όμως και μια σκέψη που με ακολουθεί, το αν το παιδί μου μπορεί να έχει το ίδιο γονίδιο με εμένα και να εμφανίσει βαρηκοΐα. Και περισσότερο από αυτό, το πώς θα το βιώσει η ίδια και πώς θα την αντιμετωπίσει ο κόσμος γύρω της.
Παρόλα αυτά, δεν θα άφηνα ποτέ αυτόν τον φόβο να με σταματήσει από την επιθυμία μου να γίνω μητέρα.
Η πρόκληση δεν είναι η αναπηρία.
Είναι το πόσο προσαρμοσμένος είναι ο κόσμος γύρω μας.
Δεν χρειαζόμαστε οίκτο.
Χρειαζόμαστε κατανόηση, προσβασιμότητα και χώρο.